فره وشی روان رد بزرگ زرتشت سپتمان زا که اهلوترین مردمان بود می ستاییم

 درود بر هم کیشان و هم میهنان اشا پو

 چند آنی است که نماز آفرینگان دهمان و فروردین یشت، به پاسداری از روان بزرگ آموزگار راستی،

 اَشو زرتشت بزرگ به پایان برده ام و به این اندیشه ام که به راستی این مرد بزرگ کیست؟

 این ابر مرد دوست داشتنی کیست که به گفته آشنا مرد امروز باستان، شادروان،

 استاد مهدی اخوان ثالث، رفته از افسانه آن سو تر؟

 تنها اهورا مزدا می داند پرسشم را. یا مزدا، این ابر مرد سپنته ایرانی کیست 

که هیچ کس بالاتر از سه نیکش نتوانسته پیامی بیاورد؟

 چرا چهره ی استوره ایش چنان با رگ و ریشه ی ما آمیخته که نفس جز مهرش نمی توانیم بکشیم؟

 تنها یک سنگ نگاره از وی داریم و چنان نگارش با جان و روانمان پیوسته که گویی همه ی 

مزدیسنان روزی هزار بار با وی دیدار رخ به رخ داریم

 اهور مزدا به راستی او کیست؟

 جز پیام راستی بر زبان نراند و جهان پر از اشا گردید

 همه پیر و جوان از پیام وی سیراب می شوند و زمزمه می کنند :

 (( راه در جهان یکی است و آن هم راستی است))

 مزدانا، این اشون اشونان کیست؟

 هر که هست و از هر جا  آمده تنها این را می دانم چنان مهربندش شده ایم 

که هزاره های زمان نمی تواند در مهرورزی به او و آموزه های اهورایی اش کوچکترین آسیبی برساند

 اَوستا را می بوسم و در حال باز کردن کُشتی گوشه هایی از ترانه ام را که برای سرورم گفته ام 

را زیر لب باژ می کنم

 شما ای بزرگ شرقی، سرور تموم هستی

 با بزرگی کلامت تو قلب من نشستی

 تا بلند می شم می شینم، نام زرتشت به زبونم

 مهرتون خونِ به رگهام، مهرتون وصله ی جونم

 روزا با نام بزرگت روزی از خدا می گیرم

 شب به این امید می خوابم که شما رو خواب ببینم

روز خور به دی سال 3749 زرتشتی

 کمینه ی مهر سرورم اشو زرتشت " کارن خسروانی"